Er is iets wat ik nooit echt begrepen heb aan mensen die ’s morgens om zes uur hun loopschoenen aantrekken en vrolijk de straat op trekken. Zeker in de winter. Het is donker, meestal koud en met een beetje pech regent het ook nog eens.
Mijn buurvrouw doet dat al jaren. Drie keer per week zie ik haar vertrekken, weer of geen weer. Ze komt dan terug met rode wangen en een tevreden gezicht, terwijl ik nog maar net mijn eerste koffie heb gedronken.
Ik heb het ook geprobeerd. Meer dan eens zelfs.
Maar telkens kwam er iets tussen. Soms was het slecht weer, soms had ik geen tijd en soms wilde ik gewoon niet door de buurt lopen terwijl ik na vijf minuten al buiten adem was.
Dat laatste speelde eerlijk gezegd een grotere rol dan ik wilde toegeven.
Het ongemakkelijke gevoel van beginnen
Wanneer je al jaren niet meer regelmatig sport, kan de stap naar buiten behoorlijk groot zijn.
Ik weet best dat andere mensen niet voortdurend op je letten. Iedereen is met zijn eigen leven bezig. Toch voelde ik me ongemakkelijk wanneer ik tijdens het lopen moest stoppen om even op adem te komen.
Dan deed ik alsof ik een berichtje op mijn telefoon kreeg of knoopte ik zogezegd mijn veters opnieuw.
Achteraf bekeken was dat natuurlijk compleet overbodig.
Maar goed, het zorgde er wel voor dat ik steeds minder zin had om buiten te gaan lopen.
Op een avond vertelde ik dat aan mijn zus. Zij had thuis al een tijdje een looptoestel staan en stelde voor dat ik het eens kwam proberen.
Mijn eerste reactie was dat ik zoiets toch onmogelijk in huis kon zetten. We hebben geen aparte fitnessruimte en onze berging staat al behoorlijk vol.
Maar toen ik bij haar zag hoe weinig gedoe het eigenlijk was om gewoon even te wandelen of te lopen, begon het idee me toch aan te spreken.
Eerst wandelen, pas daarna lopen
Ik maakte aanvankelijk dezelfde fout als bij mijn eerdere pogingen buiten. Ik wilde meteen beginnen lopen.
Dat hield ik welgeteld een paar minuten vol.
Daarom besloot ik het wat verstandiger aan te pakken. De eerste twee weken gebruikte ik het toestel bijna uitsluitend om stevig te wandelen.
Ik begon met vijftien minuten en bouwde dat langzaam op. Soms zette ik de snelheid iets hoger, maar ik zorgde ervoor dat ik nog normaal kon praten.
Na een tijdje begon ik korte stukjes te joggen. Eerst één minuut, dan weer enkele minuten wandelen.
Dat voelde veel aangenamer dan mezelf iedere keer volledig uitputten.
Het fijne aan een loopband is dat je die snelheid heel nauwkeurig kunt instellen. Buiten vertrek ik vaak te snel, omdat ik zonder nadenken mijn eigen tempo probeer te bepalen. Op het toestel kies ik vooraf een snelheid en hou ik die aan zolang het comfortabel voelt.
En wanneer ik even moet wandelen, druk ik gewoon op een knop.
Niemand die er iets van merkt.
Mijn favoriete training duurt maar een halfuur
Intussen heb ik een vast ritueel ontwikkeld. Niet iedere dag, want dat zou voor mij niet haalbaar zijn, maar meestal een drietal keer per week.
Ik begin met vijf minuten wandelen. Daarna wissel ik rustig lopen af met iets stevigere stukken.
Wanneer ik merk dat mijn ademhaling te hoog wordt, verlaag ik de snelheid. De laatste vijf minuten wandel ik opnieuw om rustig af te sluiten.
Alles samen duurt dat meestal ongeveer een halfuur.
Ik heb ook geëxperimenteerd met de hellingsfunctie. Daarmee kun je wandelen alsof je een lichte heuvel opgaat. Dat maakt een rustige wandeling net iets uitdagender, zonder dat je noodzakelijk moet beginnen joggen.
In het begin zette ik die helling veel te hoog. Na een paar minuten voelde ik mijn kuiten behoorlijk werken en vroeg ik me af waarom ik mezelf dat aandeed.
Nu hou ik het bescheiden.
Wat mij vooral helpt, is dat ik niet voortdurend met mijn prestaties bezig ben. Ik moet geen vijf kilometer onder een bepaalde tijd lopen. Ik wil gewoon bewegen en op termijn wat vlotter kunnen lopen.
Sommige dagen gaat dat heel goed. Andere dagen voelt zelfs twintig minuten verrassend zwaar.
Thuis lopen is niet hetzelfde als buiten lopen
Er zijn wel degelijk verschillen.
Buiten merk je de wind, de ondergrond en de kleine hoogteverschillen. Je moet ook voortdurend zelf je tempo bepalen.
Op een toestel beweegt de band onder je voeten en is de omgeving natuurlijk altijd hetzelfde.
Dat vind ik niet noodzakelijk slecht, maar je moet er even aan wennen.
De eerste keren had ik bijvoorbeeld de neiging om voortdurend naar mijn voeten te kijken. Daardoor liep ik nogal krampachtig.
Mijn zus had me gewaarschuwd dat ik beter recht vooruit keek, met een ontspannen houding. Ze had gelijk.
Ik gebruik ook altijd de veiligheidsclip en probeer niet plots van een hoge snelheid af te springen. Voor wie net begint, is dat misschien vanzelfsprekend, maar ik had er vroeger nauwelijks aandacht voor.
En goede loopschoenen blijven belangrijk. Ook al loop je binnen, het blijft een herhaalde belasting voor je voeten en benen.
Een looptoestel in huis vraagt wat planning
Wat ik vooraf onderschatte, was het geluid.
Wanneer je wandelt, valt dat meestal nog goed mee. Maar zodra je begint te lopen, hoor je iedere voetstap duidelijker.
Wij hebben daarom een stevige mat onder het toestel gelegd. Dat helpt tegen trillingen en beschermt de vloer.
Ook de ruimte rondom het apparaat is belangrijk. Je wilt niet met je rug vlak tegen een kast of muur lopen. Bij ons hebben we uiteindelijk wat meubels moeten verschuiven om een veilige plek te creëren.
Een ander punt is ventilatie.
Buiten heb je altijd wat luchtverplaatsing. Binnen begon ik de eerste keren al snel stevig te zweten. Nu zet ik vooraf een raam open en gebruik ik soms een ventilator.
Dat maakt echt verschil voor het comfort.
En ja, het toestel staat ook wel eens een paar dagen ongebruikt. Zeker tijdens drukke weken. Maar het feit dat het er staat, maakt de volgende training veel eenvoudiger.
Wat er veranderd is sinds ik thuis loop
Het opvallendste verschil is dat ik niet meer zo tegen sporten opzie.
Vroeger moest ik mezelf overtuigen om naar buiten te gaan. Nu trek ik mijn sportschoenen aan, zet ik een podcast op en kan ik beginnen.
Ik loop nog altijd niet bijzonder snel. En vijf kilometer aan één stuk is voor mij zeker niet iedere dag vanzelfsprekend.
Maar ik ben wel veel regelmatiger gaan bewegen.
Onlangs waren we met vrienden een weekendje weg en maakten we een stevige wandeling door de Ardennen. Er zaten een paar flinke hellingen tussen. Vroeger zou ik waarschijnlijk voortdurend achterop hebben gelopen.
Deze keer ging het verrassend vlot.
Of dat volledig door mijn trainingen komt, weet ik natuurlijk niet. Maar het gaf wel een goed gevoel.
Wat ik ook prettig vind, is dat ik ondertussen minder bezig ben met hoe sporten eruitziet. Ik hoef geen mooi tempo te halen of er sportief uit te zien.
Ik kan gewoon in een oud T-shirt lopen, met mijn haren alle kanten op.
Buiten lopen blijft iets bijzonders
Op zonnige dagen ga ik nog altijd graag buiten wandelen of joggen. Zeker in het voorjaar, wanneer alles opnieuw groen wordt en je de frisse lucht ruikt.
Een toestel binnen zal dat nooit helemaal vervangen.
Maar ik heb ook geleerd dat je niet moet wachten op ideale omstandigheden om in beweging te komen.
Soms is het buiten nat en donker. Soms heb ik maar twintig minuten tussen twee afspraken. En soms wil ik gewoon even sporten zonder iemand tegen te komen.
Dan ben ik bijzonder blij dat ik thuis mijn loopschoenen kan aantrekken.
Voor mij is dat uiteindelijk het grootste voordeel: bewegen is geen hele organisatie meer, maar iets wat gewoon tussen de rest van mijn dag past.
